“niet het heelal maar de handen” - Caro Van Thuyne
In het gebied zoeken twee vrienden naar wat ze van elkaar en van de scène verlangen. Terwijl ze steeds verder van elkaar wegdrijven, verlangen ze naar een plek om opnieuw dichter bij elkaar te komen. Een lege plek in het hoge gras. Een landschap, om voor even te blijven.
Een voorstelling over afstand en nabijheid, over zwarte gaten, overgrote handen, kabbelende vriendschap, feestelijke eenzaamheid en de vergankelijkheid van ontmoetingen.
Deze masterproef kwam tot stand binnen de opleiding Drama aan het Koninklijk Conservatorium van Antwerpen en werd begeleid door Fien Leysen. De voorstelling is toegankelijk gemaakt voor mensen met een visuele beperking.
---
Coaching: Fien Leysen
Advies: Mira Peeters
Techniek & productie: Emma Van Avermaet
Met dank aan de medewerkers van Koninklijk Conservatorium Antwerpen en hetpaleis
